آرزو داشتم هیچ آرزویی نداشتم
پ.ن.: یادگاری از کتاب نزدیکی حنیف قریشی٬ نوسنده انگلیسی پاکستانی تبار با طرح روی جلد قشنگی از مرتضی ممیز
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387ساعت 17:45 توسط حمید
|
ساعت ۵ صبح که اول اتوبان تهران ساوه بنزین بزنی٬ تا ساوه و بعد ۸:۱۵ از همدان رد می شی و صبحونه رو ۹:۱۵ تو یه کافه قبل از اسداباد می زنی لازم نیست بیش از ۱۲۰ برونی ساعت ۱۰:۴۰ کرمانشاه و ۱۲:۴۵ ایلام
پ.ن.: تو راه از کنار یه روستا رد می شی که اسم قشنگی داره٬ ویان
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم آذر 1387ساعت 18:18 توسط حمید
|
ساعت ۴ روز جمعه و من پشت میزم با یه سازه فولادی ۶۰ متری ۱۳۰۰ تنی سرو کله می زنم
پ.ن: الهم اشفع کل مریض
+ نوشته شده در جمعه پانزدهم آذر 1387ساعت 14:42 توسط حمید
|
این یک داستان واقعی است تنها اسامی شخصیت های داستان عوض شده است
+ نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت 18:52 توسط حمید
|
تا یادمه بین کتاب خوندن افراطی و نخوندن افراطی آونگ بودم
پ.ن.: الان راحتم
+ نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت 18:32 توسط حمید
|
وبلاگ نویسی مینی مال هم یه جور تفننه وارد هر موضوعی می شی بی این که مجبور به توضیخ زیاد باشی
پ.ن.: جور با روحیه ایرانی
+ نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت 18:25 توسط حمید
|
دیدن یه مادر و دختر اجازه تخیل رو ازت می گیره انگار یه ادم بیمزه آخر فیلم رو برات تعریف کنه
پ.ن.: اما ...
+ نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت 18:17 توسط حمید
|